သတိေပးခ်က္
``ေဟ့ေကာင္၊ေလထီးမပါဘဲ ခုန္ဆင္းမလို႕လား မင္းရူးေနသလားကြ ေဟ..´´
``ဘာၿဖစ္လို႕လဲ´´
´´အၿပင္မွာ မိုးရြာေနတယ္ေလကြာ။´´
မီွႏုိင္ေသးတယ္
အမ်ိဳးသမီး၏ေနာက္သို႕လူငယ္တစ္ေယာက္ ေၿပးလိုက္လာၿပီးေၿပာသည္။
``ဒိမွာခင္ဗ်ာ၊ ဒိမွာခင္ဗ်ာ´´
အမ်ိဳးသမီး ၿပန္လွည့္ၾကည့္ၿပီး ေမးသည္။
``က်ြန္မကိုေခၚတာလား ဘာကိစၥလဲ´´
``ဘတ္စ္ကားေပၚမွာ ထီးေမ့က်န္ခဲ့တာ ခင္ဗ်ားလား´´
အမ်ိဳးသမီးလႈပ္လႈပ္ရွားရွား ၿဖစ္သြားသည္။
``ဟုတ္ပါရဲ႕ က်ြန္မ ထီးေမ့က်န္ခဲ့တယ္´´
``အဲဒါဆိုၿမန္ၿမန္ေၿပးလိုက္၊ကားကအခုမွ စထြက္ကာစပဲရွိေသးတယ္။´´
စစ္အတြင္းက
တဲစုတ္ကေလးတစ္ခုေရွ႕တြင္ မာစီးဒီးကားသစ္တစ္စီး ထိုးရပ္လိုက္သည္။
ကားထဲမွ အေကာင္းစား ၀တ္စံုကို ၀တ္ထားေသာ အသက္၄၀အရြယ္ခန္႕ရွိ
လူတစ္ေယာက္ထြက္လာသည္။တဲေရွ႕တြင္ေၿမကို တူးဆြေနေသာ အဘြားၾကီးထံ
ေလွ်ာက္သြားၿပီးေမးသည္။
``မဂၤလာပါ အဘြား၊စစ္အတြင္းက အၿပာႏုေရာင္ကုတ္အကၤ်ီအစုတ္ကေလးကို ၀တ္ထားတဲ့ ဂ်ဴးခ်ာတိတ္ကေလးတစ္ေယာက္ကို အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ တဲမွာ
၀ွက္ေပးခဲ့တယ္။အဲ့တဲဟာဒီတဲ လားဟင္။´´
``ဟုတ္တယ္ သားအဲ့ဒီ အမ်ိဳးသမီးဟာအဘြားပဲ၊သားဘာဘာကိစၥေမးတာလဲ။´´
``အဲ့ဒီကုတ္အကၤ်ီကို ၿပန္လာယူတာပါ။´´
တန္ဖိုးမရွိေသာသူ
သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ အေလာင္းအစားလုပ္ၾကသည္။
တကၠစီကားမွတ္တိုင္သို႕ေရာက္လာၿပီး တစ္ေယာက္က တကၠစီကားဒရုိင္ဘာကိုေမးသည္။
``ဒီကေန ၿမိဳ႕ထဲကို ဘယ္ေလာက္ေပးရမလဲ။´´
``ႏွစ္ရာ´´
``က်ြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းပါ က်ြန္ေတာ္နဲ႔လိုက္မယ္ဆိုရင္ေကာ´´
``ႏွစ္ရာပါပဲ´´
``ၾကားတယ္မဟုတ္လား ဘေမာင္၊မင္းဟာ ဘာတန္ဖိုးမွ မရွိတဲ့ အေကာင္ဆိုတာ ယံုၿပီလား။´´
စိုးရိမ္စရာမဟုတ္ပါ
ခရီးသည္မ်ား ေလွတစ္စင္းၿဖင့္ ၿမစ္ၿပင္ကိုၿဖတ္သန္းစဥ္ကၿဖစ္သည္။
ေလွကေလးသည္ ေက်ာက္ေဆာင္ႏွင့္ရုတ္တရက္ တိုက္မိကာ ေရမ်ားက
ေလွ၀မ္းထဲသို႕စီး၀င္လာသည္။ ခရီးသည္မ်ာသည္ သူတို႕၏ အသက္အႏၲာရာယ္အတြက္
စိုးရိမ္လာသည္။လူတစ္ေယာက္ သူကမူ တစ္မူထူးၿခားလွသည္။ သူသည္ ဘာမွမၿဖစ္သကဲ့သို႕ တည္ၿငိမ္စြာထိုင္ေနသည္။သူသည္ရယ္ေမာေနႏိုင္သည့္အၿပင္ အၿခားသူမ်ားကိုလည္း
မစိုးရိမ္ မပူပန္ၾကရန္ ေၿပာေနေလသည္။
``မစိုးရိမ္ၾကပါနဲ႕။မစိုးရိမ္ၾကပါနဲ႕။´´
သူကေၿပာသည္။
``ဒါ စိုးရိမ္စရာ ၿပႆနာလည္းမဟုတ္ပါဘူး။ေလွထဲေရ၀င္လာတာပါ။ဒါဟာ
က်ြန္ေတာ္တို႕ၿပႆနာမွမဟုတ္ပါဘူး။ ေလွကက်ြန္ေတာ္တို႕ပိုင္တဲ့ေလွမွ မဟုတ္တာ။´´
ေၿခေၿခာက္ေခ်ာင္းအေၿပး
တစ္ခါကအေထာက္ေတာ္တစ္ဦးသည္ အေရးၾကီးသည့္ ကိစၥၿဖင့္ခရီးထြက္ရန္ရိွေလသည္။
အရာရွိၾကီးကေၿခၿမန္ေတာ္ကိုေနာက္က်မည္။ အၿမန္ဆံုးမေရာက္မည္ကိုစိုးရိမ္သၿဖင့္
အလြန္အေၿပးလ်င္သည့္ၿမင္းတစ္ေကာင္ကို ေပးလိုက္သည္။ သို႕ေသာ္.. အေထာက္ေတာ္ကမူ
အေရးၾကီးကိစၥၿဖင့္အလ်င္အၿမန္္သြားရမည့္ခရီးလမ္းတြင္ ၿမင္းကိုမစီးဘဲ
လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ၿမင္းကိုဆြဲေၿပးေလသည္။
``ခင္ဗ်ားက ဘာလို႕ၿမင္းကိုမစီးတာလဲ´´
ၿမင္းကိုမစီးဘဲ ဆြဲေၿပးသြားသည့္ၿမင္ကြင္းေၾကာင့္ ခရီးသြားတစ္ေယာက္ကသူ႕ကိုေမးသည္။
``ေၿခေထာက္ေလးေခ်ာင္းေၿပးတာထက္ ေၿခေၿခာက္ေခ်ာင္းေၿပးတာ ပိုမၿမန္ဘူးလားဗ်´´
အေထာက္ေတာ္က သူ႕အေတြးၿဖင့္ သူ႕ၿမင္းကိုဆြဲကာေၿပးေနေလသတည္း။
သတၱိရွိပါတယ္
စစ္အရာရွိၾကီးသည္ စစ္သားမွားေနထိုင္ေသာ သံုးထပ္တိုက္အေဆာင္ကိုၿဖတ္ေလွ်ာက္လာသည္။
စစ္အရာရွိၾကီးသည္စိတ္လက္ေပါ့ပါးရႊင္ပ်ေနသည္။ မေမွ်ာ္လင့္ဘဲသံုးထပ္အေပၚမွေန၍ညစ္ပုပ္ေသာေရကိုပက္ခ်လိုက္ရာတစ္ကိုယ္လံုးစိုရႊဲသြားသည္။
ေစာေစာကေပ်ာ္ရႊင္ေနေသာစိတ္လံုး၀ေပ်ာက္သြားသည္။ ရႈံမဲ့ၿပီး ေရက်လာသည့္သံုးထပ္တိုက္ၿပတင္းေပါက္ဘက္သို႕ေမာ့ၾကည့္သည္။မည့္သူကိုမွမၿမင္ရေခ်။
သို႕ႏွင့္ၾကားေအာင္ေအာ္ေၿပာသည္။
``ကိုယ့္မ်က္ႏွာေတာင္ကိုယ္မၿပရဲတဲ့သတၱိေၾကာင္တဲ့သူေတြ ဟင္း..´´
``ဘာလို႕မၿပရဲရမွာလဲ၊ၿပရဲပါတယ္´´ဟူေသာ အသံၾကားရၿပီးၿပတင္းေပါက္တြင္
ေခါင္းတစ္လံုး ၿပဴထြက္လာသည္။
ေခါင္းတြင္ ဓါတ္ေငြ႕ကာကြယ္ေရးကိရိယာကိုစြပ္ထားေလသည္။
ဘယ့္သူလက္ခ်က္လဲ
ဧည့္ခံပြဲတစ္ခုတြင္ၿဖစ္သည္။
အမ်ိဳးသမီးငယ္တစ္ဦး ဆြဲလာေသာ စိန္ဘယက္ကိုၾကည့္ၿပီးဧည့္သည္အားလံုးက
`လွလိုက္တာ၊လွလိုက္တာ´၀ိုင္း၀န္းခ်ီးက်ဴးၾကသည္။ခ်ီးမြမ္းခံရသၿဖင့္ ပီတိၿဖစ္မိေသာအမ်ိဳးသမီးသည္
အားပါးတရၾကည့္ပါေစဟူေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္ၿဖင့္ ဘယက္ကိုခၽြတ္ေပးသည္။စိန္ဘယက္သည္ တစ္လက္မွတစ္လက္သို႕ကူးသြားသည္။ေနာက္ဆံုးတြင္စိန္ဘယက္ေပ်ာက္သြားေတာ့သည္။
အိမ္ရွင္ကစိတ္မေကာင္းၿဖစ္ရေသာ အသံၿဖင့္ေၿပာသည္။ ``က်ီစားတာဆိုရင္လြန္သြားၿပီဗ်ာ။အခုစားပြဲေပၚကိုကၽြန္ေတာ္ေငြဖလားတင္ထားမယ္။
မီးခလုတ္ကိုပိတ္လိုက္ၿပီးတစ္ရာထိကၽြန္ေတာ္ေရမယ္။မီးကိုၿပန္ဖြင့္လိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ စိန္ဘယက္ကို ေငြဖလားထဲမွာၿပန္ေတြ႕ရမယ္လို႕ ေမွ်ာ္လင့္ခ်င္ပါတယ္။ မီးကိုၿပန္ဖြင့္လိုက္သည္....
ေငြဖလားၾကီးမရွိေတာ့။
ဇာတ္သိမ္းမေကာင္းတဲ့ပံုၿပင္
ေရႊငါးေလးတစ္ေကာင္ကို အဘိုးၾကီး ဖမ္းမိသည္။
`ဆႏၵသံုးခုကိုၿဇည့္ေပးပါမည္။သူ႕ကိုလႊတ္ပါ`ဟု ေရႊငါးကေၿပာသည္။
အဘိုးၾကီး ငါးကိုအိမ္သို႕ယူလာၿပီး ေၾကာ္စားလိုက္သည္။
အေၾကာင္းမွာ အဘိုးၾကီးနားထိုင္းေနေသာေၾကာင့္ၿဖစ္သည္။
မဟာပညာေက်ာ္
တစ္ခါက ေတာရြာတစ္ရြာတြင္ မိသားစုတစ္စုရွိသည္။ ယင္းမိသားစုသည္
အလြန္႔အလြန္ ရိုးလွသည္။အ လွသည္။ တစ္ေန႔တြင္ သူတို႕ႏြားသည္ အစာစားရာမွ
အစာမ်ားထည့္ထားေသာအိုးထဲသို႕ ေခါင္း၀င္သြားရာ ၿပန္ႏႈတ္လို႕မရေတာ့ေပ။
သူတို႕သည္ မည္သို႕လုပ္ရမည္ကို မသိႏိုင္ၾကသၿဖင့္ ခက္ခဲေသာ ၿပႆနာကို
ေၿဖရွင္းႏိုင္ရန္ ဦးေလးၿဖစ္သူကို အကူအညီေတာင္းသည္။ ဦးေလးၿဖစ္သူက
သူတို႕အိမ္ေရာက္လာၿပီး အေၿခအေနကို အကဲခတ္ၾကည့္ရႈသည္။
`` ဒါအလြယ္ေလးပါကြာ ´´
ဦးေလးၿဖစ္သူက အေသအခ်ာနားလည္ဟန္ၿဖင့္ေၿပာသည္။
``ႏြားေခါင္းကိုၿဖတ္လိုက္ေပါ့´´
တူၿဖစ္သူမ်ားကဦးေလးစကားအတိုင္း ႏြားေခါင္းကိုၿဖတ္ပစ္လိုက္ၾကသည္။သို႕ေသာ္လည္း
ႏြားေခါင္းကအိုးထဲတြင္ ထုတ္မရဘဲ ၿဖစ္ေနဆဲပင္။ သူတို႔သည္ အကူအညီ
ကင္းမဲ့ေနသကဲ့သို႕ခံစားၾကရသည္။ ဦးေလးၿဖစ္သူထံ ထပ္မံအၾကံဉာဏ္ေတာင္းၿပန္သည္။
ဦးေလးၿဖစ္သူက ေၿပာသည္။
``မခက္ပါဘူးကြာ အိုးကိုရုိက္ခြဲပစ္လိုက္ေပါ့´´
အိုးကိုရုိက္ခြဲလိုက္ေသာအခါ ႏြားေခါင္းထြက္လာသည္။ဤသို႕ၿဖင့္ၿပႆနာသည္
ၿပီးဆံုးသြားေလသည္။ လူတိုင္းက ဦးေလးၿဖစ္သူ၏ မႏႈိင္းယွဥ္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္
အေတြးအေခၚၿမင့္မားမႈကို ခ်ီးက်ဴးၾကေလသည္။ ဦးေလးၿဖစ္သူက သူသည္ စိတ္ရႈပ္ေထြးေနေၾကာင္း၊စိတ္ညစ္ေနေၾကာင္းေၿပာၿပေလသည္။
``အခုဆို ငါဟာအသက္ၾကီးလာၿပီကြ။လူ႕ၿပည္မွာသိပ္ၾကာၾကာေနရေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူး။ေသရေတာ့မွာပဲ။တကယ္လို႕ငါေသသြားတဲ့အခါ မင္းတို႕မွာ ဒီလိုၿပႆနာမ်ိဳးေတြ
ၾကံဳလာခဲ့ရင္ေတာ့ မင္းတို႕ကိုဘယ္သူကမ်ား လာၿပီးကူညီႏိုင္ပါေတာ့မလဲကြာ။´´
သူေဌးနဲ႕ႏြား
လူတစ္ေယာက္ကသူေဌးၾကီးတစ္ဦးထံတြင္ ႏြားတစ္ေကာင္ငွားခ်င္သည္။
သို႕ေၾကာင့္လည္းႏြားငွားရန္ သူေဌးၾကီးထံစာေရးကာ တပည့္တစ္ေယာက္ကို
ေစလႊတ္လိုက္သည္။ ထိုအခ်ိန္က သူေဌးၾကီးအိမ္တြင္ သူေဌးၾကီးသည္
ဧည့္သည္တစ္ေယာက္နဲ႔ေတြ႕ေနခ်ိန္ၿဖစ္သည္။ သူေဌးၾကီးကစာကိုယူလိုက္သည္။
စာမတတ္သည္ကိုရွက္သၿဖင့္ စာတတ္သေယာင္ေယာင္ဟန္ေဆာင္လိုက္သည္။
သူေဌးၾကီးသည္ စာရြက္ကိုၾကည့္ရင္း ေခါင္းကို တဆတ္ဆတ္ညိတ္ေနသည္။
``ငါသိပါတယ္ကြာ´´
သူေဌးၾကီးကစာလာေပးသူကိုေၿပာလိုက္သည္။
``ေအး..ခဏၾကာရင္ ငါကိုယ္တိုင္လာခဲ့မယ္လို႕ မင္းဆရာကို ေၿပာလိုက္ပါကြာ။ဟုတ္လား´´
ဆက္လက္ဖတ္ရႈပါရန္...
ျပန္သိမ္းေပးခဲ့ပါရန္...
မၾကာေသးမီက အင္တာနက္ ၀က္ဆိုဒ္ စာမ်က္ႏွာေတြက တစ္ဆင့္ ေရြးခ်ယ္စရာ အခြင့္အလမ္း ဆိုတဲ့ ေဆာင္းပါးတစ္ခုကို ေဖာ္၀တ္ေမး ေတြကေန တစ္ဆင့္ ရရွိခဲ့ပါတယ္။ ဘယ္သူ ဘယ္၀ါ ေရးသားတယ္၊ ဘယ္၀က္ဆိုဒ္ ကေနအတိ အက် ကူးယူတယ္ဆိုတာ မေဖာ္ျပေပမယ့္ ဒီေဆာင္းပါးကို ဆက္လက္မွ်ေ၀ ေပးပါ ဆိုတာကို ေဖာ္ျပ ေပးထားပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့္ ေရာက္ေရာက္လာသမွ် ေဖာ္၀တ္ေမးေတြကို delete လုပ္ျခင္း၊ ေသေသခ်ာခ်ာ အဆံုးအထိ ဖတ္ရႈျခင္း ဆိုတာ ရွားပါတယ္။ သို႔ေပမယ့္ အဆိုပါ ေခါင္းစဥ္၏ ထူးထူးဆန္းဆန္း အေၾကာင္းအရာ ေလးကို စိတ္၀င္စားျခင္း၊ နဂိုကလည္း ဒီေဆာင္းပါး ေခါင္းစဥ္မ်ိဳး အင္တာနက္ ဘေလာ့တြင္ တစ္ခ်ိန္ က်ရင္ ေရးသား ၾကည့္မယ္ဆိုတဲ့ စိတ္ကူးျခင္း၊ ထို႔အျပင္ အဆိုပါ ေဆာင္းပါး၏ မူရင္း ဆိုလိုရင္းမ်ားမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေက်ာင္းသား လူငယ္မ်ား၏ ရည္မွန္းခ်က္၊ ေမွ်ာ္မွန္း ခ်က္မ်ားအား ထိထိမိမိ ေရးသားထားျခင္းေၾကာင့္ ဒီေဆာင္းပါးတိုေလးကို ေသေသခ်ာခ်ာ ဖတ္ရႈျဖစ္ ခဲ့ပါတယ္။
စာေရးသားသူက "ႏုိင္ငံတခုရိွ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းတခုအတြင္း ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္ဖို႔ရန္ ဆိုသည္မွာ ေရြးခ်ယ္စရာအခြင့္အလမ္း ဘယ္ေလာက္မ်ားမ်ား ရိွသနည္း ဆိုသည့္ အေပၚတြင္မူတည္သည္"တဲ့ စာနိဒါန္းခ်ီလိုက္ပံုက ကၽြန္ေတာ္တို႔ လက္ရွိျဖစ္ေပၚေနတဲ့ ေက်ာင္းသားလူငယ္ လူရြယ္ေတြရဲ႕ အနာဂါတ္ စိတ္ကူးေတြ၊ အခြင့္အလမ္းေတြ၊ ရည္မွန္းခ်က္ေတြ ကိုရွင္းရွင္း လင္းလင္း၊ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းနဲ႔ ပဲအစခ်ီ လိုက္ပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ ဒီေဆာင္းပါးကို ကၽြန္ေတာ္နားလည္ သေလာက္ ျပန္လည္ ဖတ္ရႈမိရင္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ လက္ရွိ ျဖစ္ေပၚေနေသာ အဆင့္နိမ္ ပညာေရး ေက်ာင္းသားမ်ား၏ ပညာေရးအား ျပန္လည္ စဥ္းစားမိသည္။ စာေရးသူကလည္း ဒီအခ်က္ကို ေကာင္းေကာင္း ေထာက္္ျပ ေ၀ဖန္ထားသည္။
"ထိုကာလမ်ားဆီက ေက်ာင္းသားတဦးသည္ ဆယ္တန္းေအာင္၍ တကၠသိုလ္တက္မည့္ အခ်ိန္တြင္ ရင္ဆုိင္ရေသာ စိတ္ပုိင္းဆုိင္ရာ ျပႆနာမ်ား ရိွေနသည္။ ဆယ္တန္းေအာင္သည့္ အခ်ိန္၌ ပထမဆံုး ရင္ဆုိင္ရသည္ ကေတာ့ ေဆးတက္ဖို႔ မီွသလားဟု အေမးခံရေသာ ကိစၥက လူငယ္တို႔အဖို႔ အေတာ္ေလး ခံရခက္ေသာ ေမးခြန္းျဖစ္သည္။ ဒုတိယ ေမးခြန္းကေတာ့ ေဆးတက္ဖို႔ အမွတ္မမွီရင္လည္း (RIT) အာအုိင္တီဟု အတိုေကာက္ေခၚသည့္ စက္မႈတကၠသိုလ္ တက္ဖို႔ မွီသလားဆိုေသာ ေနာက္အေမး ျဖစ္သည္။ အဲသည့္ ေက်ာင္းႏွစ္ေက်ာင္းတြင္ တက္ရန္ တေက်ာင္းမွာမွ မမီွပါက ဒီအက္စ္ေအ (DSA) ဆိုသည့္ စစ္တကၠသိုလ္ တက္ဖို႔ေလွ်ာက္ ထားသလားဆုိသည့္ ေမးခြန္းပင္ျဖစ္ သည္။
အဆိုပါ ေက်ာင္းသံုးေက်ာင္း၊ လုိင္းသံုးလိုင္းကို တခုမွမမီွေသာ ေက်ာင္းသားကား မ်က္ႏွာငယ္ရသည္။ အနာဂတ္တြင္ ဆရာ၀န္လည္း မျဖစ္ႏုိင္၊ အင္ဂ်င္နီယာလည္း မျဖစ္၊ စစ္ဗိုလ္ျဖစ္ဖို႔ကလည္း ေ၀လာေ၀း ဆိုသည့္ ေက်ာင္းသားမ်ားသည္ တန္းမမီွေသာ ေမွ်ာ္လင့္ ခ်က္မဲ့ေသာ သူမ်ားအျဖစ္ ေပတံထိုးအတုိင္းခံရသည္။ ထိုအခ်ိန္ ထိုကာလက ထိုသံုးမ်ဳိး သုံးစား ေသာ ဘာသာရပ္မ်ားတြင္ မခ်ိတ္ႏုိင္ေသာ ေက်ာင္းသားမ်ားသည္ ၀ိဇၨာ၊ သိပံၸဘြဲ႔မ်ား ေပးသည့္ တကၠသိုလ္ အသီးသီးသို႔ေရာက္ ရိွၾကသည္။
ေက်ာင္းၿပီး၍ အဆိုပါ ၀ိဇၨာ၊ သိပံၸဘြဲ႔မ်ား ရလာသည့္ သူမ်ားကိုအမ်ားက အထင္မႀကီး။ ေကာင္းစားမည့္သူမ်ားဟု လည္းမျမင္ၾက။ ေတာေက်ာင္းဆရာမ်ား၊ ေခ်ာက္တီးေခ်ာက္ခ်က္ က်ဴရွင္ဆရာမ်ား၊ ရံုးစာေရးမ်ား အစရိွသည့္ဘ၀ မ်ားတြင္ ဂိတ္ဆံုးရမည့္ သူမ်ားအျဖစ္ သတ္မွတ္ထားသည္။ ထိုအထဲတြင္ ဆရာ၀န္ခ်င္းအတူတူ သြားဆရာ၀န္မ်ားႏွင့္ တိရစၧာန္ ဆရာ၀န္ မ်ားသည္ပင္လွ်င္ ကံသိပ္မေကာင္းသူမ်ားအျဖစ္ အသတ္မွတ္ခံရသည္။ ဥပေဒႏွင့္ ေက်ာင္းၿပီး သည့္ ေက်ာင္းသားမ်ား ဆိုပါကလည္း ထီးျဖဴဖိနပ္ပါး ျဖစ္မည့္ေရွ႔ေနမ်ားအျဖစ္ အျမင္ခံရသည္။ စီးပြားေရး ကဆင္းေသာ ေက်ာင္းသားမ်ား ဆိုလွ်င္ စာရင္းကုိင္ အဆင့္ ေလာက္သာ ျမင္ၾက သည္။ ေဆး၊ စက္ႏွင့္စစ္ လုိင္းမ်ားကို ရေသာ ေက်ာင္းသားမ်ား သည္သာ ေတာက္ပေသာ အနာဂတ္ပုိင္ရွင္မ်ား ျဖစ္ၾကသည္။
ေက်ာင္းသားအမ်ားစု တက္ေရာက္သည့္ ၀ိဇၹာ၊ သိပံၸဘြဲ႔မ်ားေပးေသာ တကၠသိုလ္ မ်ားတြင္လည္း ျပဌာန္းထားသည့္ ေမဂ်ာဘာသာရပ္မ်ားက ေရွးရိုးအစဥ္အလာ အတုိင္းသာျဖစ္ သည္။ ၀ိဇၹာသမားမ်ားအတြက္ ျမန္မာစာ၊ အဂၤလိပ္စာ၊ သမုိင္း၊ အေရွ႔တုိင္း၊ ဒႆနိက၊ ႏုိင္ငံ တကာ ဆက္ဆံေရး၊ ပထ၀ီ သည္ေလာက္ပဲရိွသည္။ သိပၸံသမားမ်ား အတြက္ ဆိုပါက ဘူမိ၊ ရူပ၊ ဓာတု၊ သတၱ၊ ဇီ၀၊ သခၤ်ာ စသည္တို႔ေလာက္သာရိွသည္။ သည့္ထက္ပို၍ ေရြးခ်ယ္စရာ အခြင့္ အလမ္းလည္း ေက်ာင္းသားတို႔တြင္မရိွ။ "*မူရင္း ေရးသားသူ ၏ဆိုလိုရင္း မပ်က္ေအာင္ ကူးယူး ကာ ေဖာ္ျပျခင္း ျဖစ္သည္။*စသည္ျဖင့္ ေ၀ဖန္ေရးသား ထားပါသည္။
မူရင္း စာေရးသားသူ မည္သူ မည္၀ါ ဆိုတာကို မသိရွိေပမယ့္ ထိုစာေရးသားသူမွာ အမွန္ပင္ လက္ရွိ ေက်ာင္းသား လူငယ္၊ လူရြယ္ မ်ား ၏ျဖစ္ပ်က္ေနေသာ အခက္အခဲ ျပသာနာမ်ားကို ရွင္းရွင္း လင္းလင္း ေ၀ဖန္ ေထာက္ျပ သြားပါသည္။ ဟုတ္သည္ျဖစ္ေစ မဟုတ္သည္ ျဖစ္ေစ ကၽြန္ေတာ္ စာဖတ္သူ ကိုယ္တိုင္ ထိုအခ်က္မ်ားမွာ လက္ရွိဘ၀ ႏွင့္ ေတာ္ေတာ္ေလးကို ထင္ဟပ္ ေနေသာေၾကာင့္ မကြယ္ မ၀ွက္တမ္း မူရင္း စာေရးသူ၏ ဆိုလိုရင္းမ်ားကို ကူးယူ ေဖာ္ျပခဲ့ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။
Source:Rangoon-Burma@googlegroups.com
Copy:Forward-Mail
ေကေမာင္ၿငိမ္း
ဆက္လက္ဖတ္ရႈပါရန္...
ျပန္သိမ္းေပးခဲ့ပါရန္...
တိမ္ျပာတို ့လြင္းပါးမႈနဲ ့...............
့ျငိမ့္ေညာင္းျခင္းအတိျပီးေသာ ရင္ခြင္မွာ ရာဘင္ျဒာနတ္တဂိုးရဲ ့ ဂီတလကၤာကို
သိမ့္သိမ့္ဆတ္ဆတ္ခံစားျခင္းက
အခ်စ္၏ ေခၽြလင့္ေသာ လက္ကို မထိတထိလွမ္းရင္း လြမ္းေမာေစတဲ ့အရာ.....
ခ်ိဳပ်စ္ပ်စ္ရသဂီတလို ့..........
့မက္မက္ရႈိက္ရႈိက္ စြဲလန္းခဲ ့ေပမယ့္
မာယာပ်ားရည္တို ့လိမ္းက်ံထားေသာ...နတ္ဆိုးရဲ ့တေယာၾကိဳး..
မသိစိတ္အဟုန္နဲ ့ခ်စ္သူရနံ ့ကို ဖမ္းဆုပ္...ကမ္းပါးမွာျပဳတ္က်ေစေသာအရာ....
တြယ္တာစရာလို ့ဘဲထင္မွားေစတဲ ့ကဗ်ာ...။
တစ္ခါတစ္ခါ ေနရာမေရြး ေပါက္ဖြားတတ္ေသာ ဗိုင္းရပ္ကိုမွ ကိုယ္တြင္းနာအျဖစ္ တယုတယ သိမ္းခ်င္မိေစတဲ ့အရာ...။
ဒါကို.............
တစ္သက္တာလို ့အကၡရာထြင္းေနကာမွ
ေနာက္ေက်ာကိုေဆာက္နဲ ့ကိုယ္တိုင္ထြင္းခံလိုက္ရတဲ
့ယံုၾကည္မႈ ေဖာက္ဖ်က္ေရးသခင္မရဲ ့လက္နက္ပုန္း..........။
တခါတခါလ ဲအခ်စ္တံလွ်ပ္ေတြက
ကႏၱာရထဲကို ဆြဲသြင္းျပီး
လမ္းေပ်ာက္ျခင္းကိုျဖစ္ေစတတ္တဲ ့ပဥၥလက္..။
အခ်စ္ဆိုတာ............................
မာယာႏႈပ္ခမ္းကို တမ္းျခင္းေတြနဲ ့ သီဖြဲ ့စုပ္ယူေစေသာ က်ားကြက္..........။
အခ်စ္ဆိုတာ............................
ေတာင္ျပိဳတိမ္ထုရဲ ့ကမ္းပါးမွာမွ ဇာပ၀ါနဲ ့ရစ္ပတ္လို ့ သိမ့္သိမ့္နင့္နင့္ ေမ်ာလြင့္ေစတတ္ေသာ နတ္ဘုရားမရဲ ့လိႈင္းတံပိုးေလ...။
မထင္တဲ ့ေဒါင့္က ပံုရိပ္ထင္လာတတ္တာလဲ အခ်စ္...။
ထင္မွတ္ခဲ ့ေသာ အရာ အားလံုးခ်ဳပ္ျငိမ္းေစတာလဲ ခ်စ္သူရဲ ့အခ်စ္ေပါ့...။
ေႏွာင္ၾကိဳးတစ္ပင္လို လက္ျခင္းျမဲေစတာလဲ အခ်စ္.........................။
အခ်စ္ဆိုတာ.................
ရွိသမွ် ၾကိဳးမွန္သမွ် ျဖတ္ေတာက္လို ့အစိမ္းေရာင္ေတြ ကို ဖိတ္စာတစ္ေစာင္နဲ ့လူၾကံဳပါးတတ္တဲ ့မာယာသခင္ရဲ ့အျပဳံး....
အခ်စ္ဆိုတာ ဘာလဲလို ့မသိခင္ကတည္းက နတ္ပန္းဦးဆက္လို ့ရိုက်ိဳးရင္း ရင္ခတ္ ခြက္ခြင္းသံေတြၾကား ကကြက္မ်ားနဲ ့
၀ပ္တြား အခ်စ္ဖုရားမ အလိုက် ေပါ့...။
ခ်စ္သေလာက္ရူးေစ...
ရူးသေလာက္ခ်စ္ေစ....
က်ိန္စာေတြ ျပည့္ေနတဲ ့ႏွလံုးသားက်မ္း...
အာျဗဟမ္ကိုျပတဲ ့လမ္း...ေမွာင္ခ်င္သေလာက္ေမွာင္စမ္း...
မေၾကာက္တမ္း ရူးေစတဲ ့အရာ...။
အခ်စ္ဆိုတာ.....
ျမဴပု၀ါပါးေတြၾကား မွာ ေမွ်ာ္လင့္ရင္း စမ္းေလွ်ာက္ ေ၀းေ၀းၾကီးေရာက္မွ အဆိပ္ခိုးရယ္လို ့သိေစတဲ ့အရာ....။
အို...အခ်စ္ဆိုတာ....
ရိုင္းစိုင္းေသာေ၀ါဟာရနဲ ့ မနိႈင္းသင့္တဲ ့အရာ...
ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ ့လို ့ စံုလံုးကန္းယံု ပံုမအပ္သင့္တဲ ့အရာ.....။
အခ်စ္ဆိုတာ...
ကိုယ္ကလဲ သူမ်ားကို ဒါဏ္ခ်က္ျပင္းေစေသာ
ကိုယ့္ကိုလဲ တဖက္လူက ဒါဏ္ရာရေစေသာ....
အခ်စ္ဆိုတာ....တစ္ခါတစ္ခါ မြတ္သိပ္ေစတတ္ေသာ....
စကားလံုးေတြ ကဗ်ာေတြအျဖစ္ အန္ထြက္ေစတတ္ေသာ....အရာ။
ေျပာလို ့သာ ေျပာရတာပါေလ...
တစ္ကယ္ေတာ့ အခ်စ္ဆိုတာ....
ကိုယ္ဘဲ ယုယပိုက္ေထြးျပီး ၊ ရင္ထဲမွာ ကိုယ္တိုင္ေမြးထားတဲ ့...
စပိန္ႏြားရိုင္း တစ္ေကာင္ပါဘဲ...။
အခ်စ္ဆိုတာ.....
ဒါဏ္ခ်က္သိပ္ျပင္းတယ္.....။
ဒါဏ္ခ်က္သိပ္ျပင္းတယ္.....။
သစ္နက္ဆူး
ဆက္လက္ဖတ္ရႈပါရန္...
ျပန္သိမ္းေပးခဲ့ပါရန္...
ဒီပံုျပင္ေလးရဲ႔ သင္ခန္းစာေပးတာကို အရမ္းသေဘာက်မိတယ္။
ေလာကမွာတခါတခါ ကိုယ္ကျဖစ္ခ်င္ေနရဲ႔သားနဲ႔ ျဖစ္မလာလို႔
ကံမေကာင္းဘူးဆိုျပီး စိတ္ညိဳျငင္ရတာေတြျဖစ္ခဲ့ေပမယ့္
ဒါကတခ်ိန္မွာကိုယ့္အတြက္အက်ဳိးျဖစ္ ေစတာလက္ေတြ႔ေတြအမ်ားၾကီးပါ..
တရံေရာအခါက ဘုရင္ႀကီးတစ္ပါးရွိသတဲ့။
ဟုိးေရွးေရွးတုန္းက ဗာရာဏသီျပည္ႀကီးမွာ ျဗဟၼာဒတ္မင္းႀကီး
အုပ္စိုးသတဲ့။ ကဲကဲ ... ပံုျပင္ ဆက္ၾကဦးစို႔။ ဘုရင္ႀကီးရဲ႕ ေဘးနားမွာ
သက္ေတာ္ေစာင့္ေတြ အမ်ားႀကီး ရွိတဲ့ အထဲမွာမွ တစ္ေယာက္ကို သူ႔ရဲ႕
အပါးေတာ္ျမဲ အေနနဲ႔ ခန္႔အပ္ထားသတဲ့။ သေဘာက ဘုရင္ႀကီးရဲ႕ အနားမွာ
ထပ္ၾကပ္မကြာ အျမဲေနခြင့္ရသေပါ႔ကြယ္။ ဘယ္သြားသြား၊ ဘယ္လာလာေပါ႔။ သူဟာ
ပညာလည္းရွိတယ္၊ ဘုရင္ႀကီးကိုလည္း အၾကံေကာင္း ဉာဏ္ေကာင္းေတြ ေပးတတ္ေတာ့
ရွင္ဘုရင္က သေဘာေတာ္ေခြ႕တာေပါ႔ကြယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း ဘယ္သြားသြား
ေခၚသြားသတဲ့။
တစ္ေန႔ေတာ့ ရွင္ဘုရင္ ေမြးထားတဲ့ ေခြးဟာ ဘုရင္ႀကီးရဲ႕ လက္ညိဳးကို
ကိုက္လိုက္သတဲ့။ ေနာက္ေန႔ေတြေတာ့ လက္ညိဳးဟာ ေရာင္ကိုင္းၿပီး အနာလည္း
အေတာ္ေလး ရင္းလာတယ္။ ဘုရင္ႀကီးက သူ႔ အပါးေတာ္ျမဲကိုေမးတယ္။
" ေမာင္မင္း၊ ငါကိုယ္ေတာ္ျမတ္ ေမြးတဲ့ေခြးက ငါ႔ကို ျပန္ကိုက္တယ္ဆိုေတာ့
ဒါ မေကာင္းတဲ့ အတိတ္နိမိတ္ပဲ မဟုတ္လား" တဲ့။
"ေကာင္းသလား၊ ဆိုးသလား ဆိုတာ ေျပာဖုိ႔ခက္ပါတယ္ အရွင္မင္းႀကီး" လို႔
အပါးေတာ္ျမဲက ျပန္ေျဖတယ္။
ေနာက္ေတာ့ လက္ညိဳးရဲ႕ အနာက အေျခအေန အေတာ္ေလးဆိုးလာေတာ့ ဘုရင္ႀကီးဟာ
သူ႔ရဲ႕ လက္ညိဳးကို ျဖတ္ပစ္လိုက္ရတယ္။
"ဟယ္ ငါ႔ကိုယ္ေတာ္ရဲ႕ လက္ညိဳးေတာ္ ျဖတ္ပစ္လိုက္ရၿပီ။ ဒါ မေကာင္းတဲ့
လကၡဏာပဲ၊ ေမာင္မင္း။ ဘယ္လို အဆိုးေတြမ်ား ႀကံဳလာဦးမလဲ မသိဘူး။
ေလွ်ာက္စမ္းပါဦး" လို႔ ဘုရင္ႀကီးက သူ႔ အပါးေတာ္ျမဲကို
အၾကံဉာဏ္ေတာင္းသတဲ့။
"ေကာင္းသလား၊ ဆိုးသလား ဆိုတာ ေျပာဖုိ႔ခက္ပါတယ္ အရွင္မင္းႀကီး" လို႔ပဲ
အပါးေတာ္ျမဲက ထပ္ေျဖလိုက္တယ္။ လက္ညိဳးေတာ္ ျပတ္လို႔ စိတ္တိုေနရတဲ့ၾကားထဲ
ဒီေကာင္က အခုထိ စကားအေကာင္းမေျပာဘူးဆိုၿပီး ဘုရင္ႀကီးက
အေတာ္ေလးတင္းသြားတယ္။ ဒါနဲ႔ အဲ့ဒီ အပါးေတာ္ျမဲကို ေထာင္ခ်ပစ္လိုက္တယ္။
တစ္ေန႔ေတာ့ ဘုရင္ႀကီးဟာ ေတာထဲကို အမဲလိုက္ထြက္သတဲ့။ စာစကားနဲ႔ဆို
ေတာကစားထြက္တာေပါ႔ဗ်ာ။ သမင္ကို သဲႀကီးမဲႀကီး လိုက္ဖုိ႔ပဲ အားသန္ေနေတာ့
တစ္ေယာက္တည္း လိုက္ရင္းလိုက္ရင္းနဲ႔ပဲ ေတာဖြက္ခံလိုက္ရတယ္။ ေတာထဲမွာ
လမ္းေပ်ာက္သြားတယ္။ ဆက္သြားေလ ေတာနက္ေလ ျဖစ္ေနတယ္။ ကံမ်ား ဆိုးခ်င္ေတာ့
ေတာထဲမွာ ေနၾကတဲ့ လူ႐ိုင္းေတြဟာ သူ႔ကို ေတြ႕ၿပီး ဖမ္းသြားတယ္။
သူတို႔ကေတာ့ ဘုရင္မွန္း ဘယ္သိမွာလဲ။ လူ႐ိုင္းဆိုေတာ့လည္း ဘုရင္ဆိုတာ
ဘာေကာင္မွန္းေတာင္ သိမွာ မဟုတ္ဘူး။ သူတို႔ရဲ႕ ဓေလ့က လူတစ္ေယာက္ေယာက္
ဖမ္းၿပီး နတ္ဘုရားကို ယဇ္ပူေဇာ္ရတယ္။ ယဇ္ပူေဇာ္ဖုိ႔ သတ္မယ္လို႔
ၾကံရြယ္ေနတုန္းမွာပဲ သူတို႔ရဲ႕ အႀကီးအကဲ သတိထားမိသြားတာက ဘုရင္ႀကီးမွာ
လက္ညိဳးတစ္ေခ်ာင္းမပါဘူး ဆိုတာပဲ။ အဂၤါမစံုတဲ့ လူတစ္ေယာက္ကို
ယဇ္ပူေဇာ္ရင္ နတ္ဘုရားက စိတ္တုိလိမ့္မယ္ဆိုၿပီး ဘုရင္ႀကီးကို
ျပန္လႊတ္ေပးလိုက္တယ္။ ဘုရင္ႀကီး နန္းေတာ္ကို ျပန္ေရာက္ေတာ့ သူ႔
အပါးေတာ္ျမဲ ေျပာတဲ့ "ေကာင္းသလား၊ ဆိုသလား ေျပာဖုိ႔ခက္ပါတယ္" ဆိုတဲ့
စကားကို သြားသတိရတယ္။ အကယ္၍သာ သူ လက္ညိဳး မျပတ္ခဲ့ဘူးဆိုရင္ ေတာထဲမွာ
ယဇ္ပူေဇာ္ခံရလို႔ ေသၿပီေလ။
ဒါနဲ႔ ပညာရွိေလး အပါးေတာ္ျမဲကို ျပန္လႊတ္ေပးဖုိ႔ အမိန္႔ေပးလိုက္တယ္။
ေနာက္ၿပီး ဘုရင္ႀကီးက စိတ္လိုက္မာန္ပါ လုပ္မိတဲ့အတြက္ သူ႔ကုိ
ေတာင္းပန္စကား ေျပာေတာ့တယ္။ စိတ္မေကာင္းတဲ့ မ်က္ႏွာနဲ႔
ေတာင္းပန္စကားေျပာေနတဲ့ ဘုရင္ႀကီးကို စိတ္တစ္ခ်က္မကြက္ဘဲ "အရွင္မင္းႀကီး
အခုလို ဖမ္းထားတာ ကၽြန္ေတာ္မ်ဳိးအတြက္ အက်ဳိးယုတ္တဲ့ ကိစၥေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး
ဘုရား" လို႔ ေလွ်ာက္တင္လိုက္တယ္။
ဒီစကားကို ၾကားရေတာ့ ဘုရင္ႀကီး အေတာ္ေလး အံ့အားသင့္သြားတယ္။
ဘာေၾကာင့္ပါလိမ့္လို႔လဲ အေတာ္ေလး စဥ္းစားရခက္သြားတယ္။ အပါးေတာ္ျမဲက သူ
အဖမ္းခံထားရတာ အဆိုးခ်ည္း မဟုတ္ပါဘူးလို႔ ဘာလို႔ ေျပာတာလဲ။
ဒီလိုေလ။ အကယ္၍သာ ဘုရင္ႀကီးက အပါးေတာ္ျမဲကို ခ်ဳပ္ေႏွာင္မထားဘူးဆိုရင္
အခုလို ေတာကစားထြက္ေတာ့ သူလည္း ဘုရင္ႀကီးနဲ႔အတူ ထပ္ၾကပ္မကြာ
လိုက္ပါရမွာေပါ႔။ ဘုရင္ႀကီးကို ယဇ္ပူေဇာ္ဖုိ႔ မသင့္ေလ်ာ္ဘူးလို႔
လူ႐ိုင္းေတြက ဆံုးျဖတ္လိုက္တာနဲ႔ ေနာက္တစ္ေယာက္ေခၚၿပီး သတ္မွာပဲ။ ဒါဆို
အပါးေတာ္ျမဲ အလွည့္ေလ။ သူသာ ဘုရင္ႀကီးနဲ႔ လိုက္သြားခဲ့ရင္ အသက္ခံရမွာေတာ့
မုခ်မေသြပါပဲ။
ပံုျပင္ေလးကေတာ့ ဒါပါပဲ ။
------------------------------
ပံုျပင္ေလးရဲ႕ အႏွစ္သာရ
ဒီေလာကမွာ ျဖစ္ပ်က္ေနတဲ့ အရာမွန္သမွ်ကို ဒါအေကာင္းပဲ၊ ဒါအဆိုးပဲလို႔
တရားေသ သက္မွတ္လို႔ မရေကာင္းပါဘူး။ တခါတေလမွာ အေကာင္းေတြဆိုၿပီး
ဆုတ္ကိုင္ထားတဲ့ အရာေတြဟာ ကံၾကမၼာ အလွည့္အေျပာင္းေၾကာင့္ အဆိုးေတြ
ျဖစ္သြားတတ္ပါတယ္။
ကံေကာင္းတာေတြ ႀကံဳလာတုိင္းမွာ ေက်ေက်နပ္နပ္ႀကီး ခံစားလိုက္ပါ။ ဒါေပမယ့္
အတင္းအက်ပ္ႀကီး ဖက္တြယ္ မထားပါနဲ႔။ အသက္ရွင္ေနတုန္းမွာ
ႀကံဳႀကိဳက္ခြင့္ရတဲ့ ဆုလဒ္တစ္ခုအေနနဲ႔ ခံယူလိုက္ပါ။
အဆိုးေတြ ႀကံဳလာခဲ့ရင္ေကာ။ သိပ္၀မ္းနည္း ပူေဆြးမေနပါနဲ႔။ အျပစ္ဒဏ္
ခ်မွတ္ခံေနရတယ္လို႔ ယူဆေနမယ့္အစား ေလာကဓံကို ခံႏုိင္ဖုိ႔ စခန္းသြင္း
ေလ့က်င့္ေနတယ္လို႔ မွတ္ယူလိုက္ပါ။ တကယ္တမ္းေတာ့ အဲ့ဒီေလာက္ႀကီး
မဆိုး႐ြားဘူးဆိုတာ သိလာပါလိမ့္မယ္။
အဲဒီလို ခံယူႏုိင္တဲ့ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဘ၀ဟာ အမ်ားႀကီး ေပါ႔ပါးလြတ္လပ္ေနပါလိမ့္မယ္။
လူတစ္ေယာက္ဟာ ၿပီးျပည့္စံုဖုိ႔ဆိုရင္ မိတ္ေဆြစစ္၊ မိတ္ေဆြမွန္ တကယ္
လိုအပ္ပါတယ္။ ကိုယ့္ကို နားလည္ေပးမယ္။ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာေတြ မွ်ေ၀ခံစားမယ္။
၀မ္းနည္းမႈေတြကို အတူတကြ ေက်ာ္လႊားမယ္။ ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုး ကိုယ့္ဘက္က
ရပ္တည္ေပးမယ္ဆိုတဲ့ မိတ္ေဆြစစ္ေတြ တကယ့္ကို လိုအပ္တာေပါ႔။
မိတ္ေဆြစစ္ဆိုတဲ့ အထဲမွာ မိဘ၊ ဆရာသမား၊ သူငယ္ခ်င္း၊ ခ်စ္သူ နဲ႔
ဘ၀လက္တြဲေဖာ္ ေတြ ပါပါတယ္။
မိတ္ေဆြစစ္ေတြဟာ အျမဲ မွန္လိမ့္မယ္လို႔ေတာ့ သင္ မေမွ်ာ္လင့္လိုက္ပါနဲ႔။
အမွားလည္း ရွိႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေသခ်ာတာကေတာ့ မွားပါေစေတာ့လို႔ သူတို႔
ရည္ရြယ္ခဲ့မွာ မဟုတ္ဘူး
ဆက္လက္ဖတ္ရႈပါရန္...
ျပန္သိမ္းေပးခဲ့ပါရန္...
အခ်စ္ဆိုတာ တြက္ခ်က္ရမဲ႕အရာ မဟုတ္ဘူး.
အခ်စ္ဆိုတာ ေနာင္တရ ရမဲ႕ အရာမဟုတ္ဘူး.
အခ်စ္ဆိုတာ ျပန္လွည္႕ျပီး လကၡံဖို႕ မဟုတ္ဘူး.
အခ်စ္ဆိုုတာ အေျခအေနေတြကို ခ်ည္ေႏွာင္ရမဲ႕ အရာမဟုတ္ဘူး.
အခ်စ္ဆိုတာ အာမခံ ကတိထားရမဲ႕အရာ မဟုတ္ဘူး.
အခ်စ္ဆိုတာ ေမွ်ာ္လင္႕ရမဲ႕အရာမဟုတ္ဘူး
အခ်စ္ဆိုတာ သံသယထားရမဲ႕ အရာမဟုတ္ဘူး
အခ်စ္ဆိုတာ ႏိွုင္းယွဥ္ရမဲ႕အရာမဟုတ္ဘူး.
အခ်စ္ဆိုတာ စစ္ေဆးရမဲ႕အရာမဟုတ္ဘူး.
အခ်စ္ဆိုတာ ကံတရားမွာ အပ္ႏွံထားတဲ႕အရာပဲျဖစ္တယ္.
ဆက္လက္ဖတ္ရႈပါရန္...
ျပန္သိမ္းေပးခဲ့ပါရန္...
တရားရုံး
တစ္ခါက တရားသူႀကီးတစ္ေယာက္ လူဆုိး တရားခံ တစ္ေယာက္ အားအမွဳစစ္ေလသည္။
တရားသူႀကီး။ ။ "တရားရုံး ကုိဘယ္ႏွစ္ႀကိမ္ ေရာက္ဖူးလဲ"
တရားခံ ။ ။ " မတရားတဲ့ ရုံးကုိ အႀကိမ္ေရ ၁၀၀ မကေရာက္ဖူးပါတယ္ ၊
တရားတဲ့ ရုံးကုိ ဒီတစ္ခါပဲ
ေရာက္ဖူးပါတယ္"
တရားသူႀကီး။ ။ " လြတ္ေစ"
ဒီေကာင္လူမဟုတ္ဘူး
အသက္ရြယ္ႀကီးရင့္ ကာ လင္မယားကေတာက္ကဆ ရန္ျဖစ္ေနၾကစဥ္ လင္ျဖစ္သူ
အဖုိးႀကီးက မယားျဖစ္သူ အဘြားႀကီးအား ရုိက္ႏွိက္ေနေလသည္။
ထုိစဥ္ သမီးျဖစ္သူ ငုိယုိၿပီး ဖခင္ျဖစ္သူအားတုိင္ေလသည္ " အေဖ သမီးကုိ
သမီးေယာက္က်ၤားရုိက္တယ္"
ဖခင္။ ။ "# # ^ ^ % % သား ဒီေကာင္ သူမ်ားသားသမီးကုိလည္းယူုေသးတယ္
ရုိက္လည္းရုိက္တယ္ ဒီေကာင္လူမဟုတ္ဘူး"
ဆက္လက္ဖတ္ရႈပါရန္...
ျပန္သိမ္းေပးခဲ့ပါရန္...
Posts
