WELCOME 2010 :D
Showing posts with label blogging. Show all posts
Showing posts with label blogging. Show all posts
အင္တာနက္ (အပိုင္း-၁)
Internet ဆိုတာကို ....
ကၽြန္ေတာ္ အင္တာနက္ စတင္အသံုးျပဳ ခဲ့တာက ၂၀၀၄ ခုႏွစ္ ကပါ။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ အင္တာနက္ကို အိမ္နီးနားခ်င္း ဘိုပိ(ငပိ) ဆိုတဲ့ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ သင္ေပးတာကေန သံုးတတ္ ခဲ့တာပါ။ သူမ်ားလို ေတာ့နည္း စနစ္တက်နဲ႔တတ္ေျမာက္ လာတာက မဟုတ္တာေတာ့ လံုး၀ အေသအခ်ာပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ စစခ်င္း အင္တာနက္ ဘယ္လိုတတ္ခဲ့ သလဲဆိုရင္ေတာ့ စစခ်င္း IE ကိုဖြင့္၊ အဲဒီတုန္းက IE ဆိုတာလည္း မသိဘူး။
သူငယ္ခ်င္း ေျပာျပတဲ့ အျပာေရာင္ E ခပ္ရင့္ရင့္ အ၀ိုင္းေေလးကို mouse နဲ႔ ၂ ခ်က္ႏိုပ္... ၿပီးေတာ့ သူငယ္ခ်င္း ေျပာတဲ့ အတိုင္း အေပၚက address bar ဆိုလား၊ မသိပါဘူး.. အဲဒီေနရာမွာ …အဲဒီတုန္းက သူေျပာတဲ့ ရွာေဖြးေရး ၀က္ဆိုဒ္ဆိုလား .. search engine ဆိုလား ၀ဘ္ကရူးလာ၊ မီတာကရူးလား၊ ေနာက္ၿပီး နာမည္ဆန္းဆန္းနဲ႔ ရဟူး ဆိုလား၊ ဂူဂီးဆိုၿပီး နာမည္ခပ္ဆန္းဆန္း ဒါေတြသူရိုက္ခိုင္းတယ္။ သူကလည္း အင္တာနက္ ကိုေတာ့ သိပ္အကၽြမ္းႀကီးမဟုတ္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္ထင္တယ္ ေမြးကတည္း၊ အူ၀ဲ… လိုေအာ္တတ္ ကတည္းက ကြန္ပ်ဴတာ…လိုမ်ား မွား ေအာ္ခဲ့သူလား ေအာက္ေမ့တတ္ ကြန္ပ်ဴတာကၽြမ္းက်င္ တဲ့လူပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ တစ္ခါတစ္ေလ သူကြန္ပ်ဴတာဆုိင္ကိုသြားရင္ ကၽြန္ေတာ့္ကို အေဖာ္ေခၚေခၚ သြားတတ္တာ။ တကယ္တမ္း ေျပာရရင္ေတာ့ သူေခၚတာထက္ ကၽြန္ေတာ္က ဂိမ္းေဆာ့ခ်င္တာ ခပ္မ်ားမ်ားရယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ သူေခၚတိုင္း ကၽြန္ေတာ္က အဆင္သင့္ပဲ။
အဲဒီတုန္းက အရမ္းေခတ္စားတဲ့ ဂိမ္း AOE ဒါကိုလည္း သူပဲသင္ေပးတာ။ သူကေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေကာင္း ပီသပါတယ္။ သူ႔လို ဂိမ္းဘက္ အလြန္အကၽြံ စြဲလမ္း သြားမွာစိုးလို႔ သူဦးေလ ကြန္ပ်ဴတာျပင္ဆိုင္က တစ္လံုးတည္းေတာ့ အင္တာနက္ အလံုးကို ကၽြန္ေတာ့္ ကိုေပးသံုးတယ္။ ဒီကလည္း အင္တာနက္ဆိုတာ ၾကားေတာင္ မၾကားဖူးေသးဘူး။ အီးေမလ္ ဆိုတာလည္း ဘာမွန္းကိုသိဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ထင္တာက ဒီေကာင္ သူ႔ေနရာ ၀င္လုလုေနလို႔ ကၽြန္ေတာ့္ကို တျခား အာရုဏ္လြဲတယ္ ထင္ေနတာ။ တကယ္တမ္း က်ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းက ကၽြန္ေတာ့္ထက္ အမ်ားႀကီး စိတ္ရွည္တယ္။
သူလည္း ဒါကိုစိတ္၀င္စားတယ္။ သူ႔ဦးေလးဆီက သင္ေနတုန္း။ သူ႔ဦးေလးကလည္း ျပည္ပ ကေန ကြန္ပ်ဴတာဘြဲ႕ယူလာ တယ္ဆိုလား ေျပာတာပဲ။ သူကလည္း စိတ္ရွည္လက္ရွည္နဲ႔ ကြန္ပ်ဴတာ အေျခခံ ဖြင့္ပိတ္ေလာက္ေတာင္ မသိေသတဲ့ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ သူတူေလးကို သင္ေပးပါတယ္။ ေတာ္ေတာ္ကို စိတ္ရွည္ လက္ရွည္နဲ႔ပါပဲ။ တကယ္တမ္း ကၽြန္ေတာ္စိတ္၀င္စားတာက တျခားစီပါ။ ဒါေပမယ့္ ေနာက္ပိုင္း အဲဒီအစ္ကိုႀကီးရဲ႕ သင္ေပးတာကေန ကၽြန္ေတာ္စိတ္အ၀င္စားဆံုးက search bar မွာ ေအ ဆိုတဲ့စာလံုးရိုက္ရင္ ေအ နဲ႔ဆိုင္တဲ့စာလံုးေတြ၊ ပံုေလးေတြ၊ က်က်လာတယ္။
ဒါကို ကၽြန္ေတာ္စိတ္အ၀င္စားဆံုးပါ။ ဒီထက္ပိုဆိုး တာက ေနာက္ပိုင္းသူမ်ားတာေလးေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား အဓိပၸါယ္ေပါက္သြားတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ (၂)ေယာက္ ဟာ ေနာက္ပိုင္းမွာ သူ႔ရဲ႕ အခ်ိန္ပိုင္း ရန္သူ ျဖစ္သြားတာပါပဲ။ ဘာလို႔လဲဆိုရင္ အဲဒီကြန္ပ်ဴတာေရွ႕က ကၽြန္ေတာ္တို႔(၂)ေယာက္ ထမင္းစားခ်ိန္.. မီးျပတ္ခ်ိန္က လြဲရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကြန္ပ်ဴတာေရွ႕က မထေတာ့ လို႔ပါ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီတုန္းက အင္တာနက္ဆိုတာ ကလည္း အခု broadband ျမန္တယ္၊ wi-max ျမန္တယ္ ဆိုတာက သူ႔ဦးေလးအိမ္က အဲဒီတုန္းက adsl လား modern လာား ျမန္တာနဲ႔ သိပ္ကြာမယ္မထင္ပါဘူး။ အဲဒီတုန္းက သံုးရတာ ပိုျမန္တယ္ ထင္တာပဲ။ သိပ္ေတာင္ မမွတ္မိေတာ့ပါဘူးဗ်ာ…။
ဘယ္ကိုသြားမလဲ ၂၀၀၉
ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္နဲ႔
ႏွစ္သစ္တစ္ခုရဲ႕ အခါသမယ(သို႔) အခ်ိန္တစ္ခုဟာ ဒီကမၻာ ေလာကႀကီးမွာရွိတဲ့ လူေတြ အားလံုးအတြက္ အရာရာဟာ ၾကည္ႏူး ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ ေကာင္းေနပါတယ္။ ကုန္ဆံုး သြားတဲ့ ႏွစ္ေဟာင္းကိုလည္း လြမ္းဆြတ္ ပူေဆြး ေအာက္ေမ့ တမ္းတဆဲ အခ်ိန္ လည္းျဖစ္ပါတယ္။ တစ္စကၠန္႔၊ တစ္မိနစ္၊ တစ္နာရီ၊ တစ္ရက္၊ တစ္ပတ္၊ တစ္လ စသည္ျဖင့္ စုဖြဲ႕လာခဲ့ရာမွ ေနာက္ဆံုး တစ္ႏွစ္ဆိုတဲ့ ရက္ေပါင္း ၃၆၅ ရက္ ၿပီးေျမာက္ ၾကာျမင့္ ခဲ့ၿပီလည္း ျဖစ္ပါတယ္။
ဒီေနရာမွာ ကၽြန္ေတာ္ ႏွစ္အသစ္ကို မသြားခင္ ႏွစ္အေဟာင္းကို ျပန္ပူေႏြးမိတယ္။ အားလံုးဟာ ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္၊ ၀မ္းေျမာက္ဖြယ္၊ ၾကည္ႏူးဖြယ္ ေတြထက္ အဆိုးဘက္ကို ဦးတည္တဲ့ ေၾကကြဲဘြယ္၊ နားက်ည္းဘြယ္ အစရွိ သျဖင့္ အႏုတ္လကၡာ ဏာဘက္ကို ဦးတည္ခဲ့တယ္။ အရာအားလံုး ေသခ်ာ ျခံဳၾကည့္ရင္ ဒီအတိုင္းလည္း ျမင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အေကာင္းဘက္ကို ေတြးေတာစရာ ေတြလည္း အေျမာက္ အမ်ားရွိခဲ့ပါတယ္။ ဒါေတြဟာ ၿပီးခဲ့ၿပီပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္တို႔ ရင္ထဲမွာေတာ့ အရာအားလံုး နီးပါဟာ မေန႔တစ္ ေန႔ကလိုပါပဲ။ ႏွစ္သစ္တစ္ခု ကိုၾကိဳဆို လိုက္တိုင္း အားလံုးရဲ႕ ရင္ထဲမွာ ေမွ်ာ္လင္မႈ၊ ေတာင္းတမႈ၊ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြနဲ႔ ပါပဲ။ အရာအားလံုးဟာ စိတ္ကူး ထဲကအတိုင္း ျပီးျပည့္စံုဘို႔ အစြမ္းကုန္ ေမ်ွာ္လင့္ၾကတယ္။ အစြမ္းကုန္ ႀကိဳးစား လုပ္ကိုင္ရင္း ေတာင္းဆိုဘို႔လည္း သူတုိ႔ ျပင္ဆင္ေန ၾကတယ္။ ေပးဆပ္ဘုိ႔လည္း သူတို႔ တစ္ပါတည္း ႀကိဳးစားေန ၾကတယ္။ စိတ္ဆႏၵေတြဟာ အတိုင္းထက္ အလြန္ပါပဲ။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ ကၽြန္ေတာ္ထင္မိ ပါတယ္။ သူတို႔ ေမွ်ာ္လင့္မႈေတြ၊ ေပးဆပ္မႈေတြ၊ နာၾကည္းမႈေတြနဲ႔ပဲ တစ္ႏွစ္ဆိုတဲ့ အခ်ိန္ကာလာ တစ္ခုကို လြန္ေျမာက္ ၾကရမယ္။
လူ႔ဘ၀ဆိုတာ ဟာလည္း ေရွးပညာရွိ၊ ေလာကနိတိေတြ၊ စာဆိုေတြ၊ ပညာရွင္ေတြ ဆိုသလိုပဲ မ်က္စိတစ္မိွတ္ မ်က္ေတာင္ တစ္ခ်က္ခတ္ကာလ အတြင္းမွာကို လူ႔ဘ၀ထဲက အတိုင္း မသိ ထြက္ခြာသြား သူေတြ၊ ၀င္ေရာက္ လာသူေတြ ထုနဲ႔ေဒးပါဘဲ။ အတိုင္းအဆမရွိ ထြက္ခြာသြားသလို ၀င္ေရာက္ လာၾက ဦးမွာပါဘဲ။ ဒီအခ်ိန္ေလး အတြင္းမွာပါဘဲ။ အားလံုးေမွ်ာ္လင့္သလို ကၽြန္ေတာ္ တို႔ေတြလည္း ထိုနည္းလည္း ေကာင္းပါဘဲ။ အရာရာ အတြက္ လံုးလ၊ ၀ိရိယ၊ ဇြဲ အစရွိသျဖင့္ ရွိသမွ် ကံ၊ ဥာဏ္ အစြမ္းကုန္ ႀကိဳးစား၊ ေပးဆပ္ရင္း ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ေရာင္ျခည္၊ စိတ္ကူးေရာင္ျခည္ ေတြအေပၚမွာပဲ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ဆက္ရွိေနမွာပါဘဲ။ ဒါမွမဟုတ္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေမွ်ာ္လင့္ထား သလို ဒီႏွစ္သစ္ဟာ သာယာ ေပ်ွာ္ရႊင္ ခ်မ္းေျမ႕ ၾကည့္ႏူးႏုိင္ မလားဆိုတာကို ဘဲကၽြန္ေတာ္တို႔ ဆက္ေစာင့္ ၾကည့္ရင္း ႀကိဳဆိုလိုက္ ရေအာင္ဗ်ာ ....... ။
ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္
လူသား တစ္ေယာက္ အတြက္ မရွိ မျဖစ္တဲ့ အရာတစ္ခုပါ။ လူ႔ေလာက သက္တမ္းရဲ႕ အခ်ိန္အေတာ္ မ်ားမ်ားကို လြမ္းမိုး ခ်ဳပ္ကိုင္ထားတယ္။ ဟိုးငယ္စဥ္ ကေလးဘ၀၊ လူလတ္ပိုင္း၊ လူႀကီးပိုင္း အိုမင္း ရင့္ေရာ္တဲ့အခ်ိန္၊ ေသဆံုးေတာ့မယ့္ အခ်ိန္၊ အဲဒီအခ်ိန္ အထိေတာင္ "ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္" ဆိုတဲ့စကားလံုး ဟာ လိုက္လံ စိုးမိုး ေနမွာပါ။ ငယ္စဥ္ကေလး ဘ၀ကလည္း မိခင္၊ ဖခင္၊ အစ္ကို၊ အစ္မ ေတြရဲ႕ ခ်စ္ခင္ယုယ မႈေတြကို ေမွ်ာ္ကိုးမိမယ္၊ အားကိုးမိမွာပါဘဲ။ အထူးသျဖင့္ ကေလးဘ၀ဟာ လူလား မေျမာက္ခင္ အခ်ိန္ထိ မိခင္၊ ဖခင္ေတြရဲ႕ ၾကည့္ရႈေစာင့္ ေရွာက္ျခင္းကို ခံယူျခင္မွာပါဘဲ။ သူ႔အတြက္ ဒါဟာ ဘာကိုမွ မသိနားမလည္ ႏုိင္တဲ့အခ်ိန္ မွာေတာင္ ေမွ်ာ္လင့္မိတာပါဘဲ။ ေနာက္ အရြယ္ေရာက္လာတဲ့ အခ်ိန္၊ သူသိသင့္ သိထိုက္ တာေတြ သိလာတဲ့အခ်ိန္မွာလည္း သူအသိဥာဏ္ ရွိသေလာက္၊ နားလည္ႏုိင္သေလာက္ ကိုေမွ်ာ္လင့္မိမွာပါ။ ဒီအတိုင္းပါဘဲ။ အသက္ႀကီး အိုမင္းရင့္ေရာ္လာတဲ့အခ်ိန္၊ လူ႔သက္တမ္းကုန္ဆံုး ေတာ့မယ့္ အခ်ိန္၊ ဒါကိုလည္း သူ႔ကိုယ္တိုင္ သိမိ၊ နားလည္မိတဲ့ အခ်ိန္မွာလည္း သူ႔ဘ၀ကို သူေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း လူ႔ေလာက ႀကီးက ထြက္ခြာသြား ႏုိင္မယ္ဆိုတာကို ေမွ်ာ္လင့္မိ မွာပါဘဲ။ ဒါဟာ ကၽြန္ေတာ္ တို႔လူ႔သက္တမ္းနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး နားလည္မိ သေလာက္ပါဘဲ။ ဒီထက္လည္း အမ်ားႀကီးပို ေမွ်ာ္လင့္ႏုိင္ပါတယ္။ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ဆိုတာဟာ လူသား တစ္ေယာက္အဘို႔ ရွိသင့္ရွိထိုက္၊ ေတာင္းတအပ္ တဲ့အရာတစ္ခုပါ။ စိတ္ကူးေတြလည္း ထားႏုိင္ ပါတယ္။ ဒီလိုမွမဟုတ္ရင္ သူဟာ အနည္း အမ်ားေတာ့ သူ႔ဘ၀မွာ သက္တမ္းေစ့ ေနထိုင္ႏုိင္ဘို႔ကို ရိုက္ခတ္ သြားႏုိင္တယ္။ ကေလး တစ္ေယာက္ ဟာသူမွာရွိတဲ့ အရုပ္ကေလးတစ္ခု ထက္မက လိုခ်င္တယ္၊ ေတာင္းတ ခ်င္တယ္၊ သူ႔ဖခင္၊ မိခင္ေတြ ေနာက္ထပ္၀ယ္ မေပးမခ်င္း သူအဘို႔ ေမွ်ာ္လင့္ႏုိင္ပါတယ္။ ေနာက္ ေက်ာင္းသား တစ္ေယာက္ သူတတ္ႏိုင္ သေလာက္ ႀကိဳးစားတယ္။ သူလိုခ်င္တယ္၊ ဒါကို ေမွ်ာ္လင့္ႏုိင္တယ္။ ဒီလိုမွ မဟုတ္ရင္ သူ႔ၿပိဳင္ဘက္ထက္ အလြယ္တကူ အရႈံးေပးသြား ႏုိင္တယ္။ ဘ၀မွာလည္း ဒီလိုပါဘဲ။ အနည္းအမ်ား ေတာ့ လူတိုင္းလိုလို သူရဲ႕ အခြင့္အလမ္း၊ ရပိုင္ခြင့္ေတြကို ေမွ်ာ္ကိုးၾကတယ္။ ဒါဟာ ျဖစ္သင့္ ျဖစ္ထိုက္ တဲ့အရာတစ္ခုပါဘဲ။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ လူသားေတြ ဟာ အသက္ရွင္ၾကတယ္။ အနည္းအမ်ားဆို သလိုပါဘဲ။ ဒီလိုမ မဟုတ္ရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔လူသားေတြ ဘယ္လိုမ်ား အသက္ရွင္္ၾကရ ပါ့မလဲ။ ကၽြန္ေတာ္ မေတြးရဲ၊ မၾကားဖူး သေလာက္ပါဘဲ။ သူဟာ ဘယ္လို မ်ားေမြးဖြား လာခဲ့သလဲ။ မိုးက်ေရႊကိုယ္ မ်ားလား ...... ။
သူမ
တစ္ခ်ိန္က ....... သူမ
ေရးမယ့္ ေရးျပန္ေတာ့လည္း ကၽြန္ေတာ္ခံယူခ်က္ ေခါင္းစဥ္နဲ႔ ကြဲလြဲသြားျပန္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ေမာ္ဒန္ ေခတ္ကာလမွာ " မ " အေၾကာင္းေတြကို ကဗ်ာစာေပ ေတြနဲ႔ ဖြဲ႕ႏြဲ႕ ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္လည္း သူမ ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းေလးနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ေရး တတ္ခ်င္ခဲ့တယ္။ ဖြဲ႕ႏြဲ႕ခ်င္ခဲ့တယ္။ ခံစားခ်င္ခဲ့တယ္။ သီကံုးခ်င္ခဲ့တယ္။ လြမ္းေမာခ်င္ခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီလြမ္း ေမာဘြယ္ ဟာ ကၽြန္ေတာ္ဆိုတဲ့ သူ နဲ႔ ေတာ္ေတာ္ေလးကို အလွမ္းေ၀း ခဲ့တယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ အတိတ္အခ်ိဳ႕ကို ျပန္ေႏြး ေနမိတယ္။ အရာ အားလံုးဟာ မေန႔ တစ္ေန႔ကလို ကၽြန္ေတာ္(သူ႔) ရင္ မွာေတာ့ လတ္ဆတ္ေနတယ္။ သူမ ရင္ မွာေတာ့ အမႈမဲ့ အမွတ္မဲ့၊ မေတာ္တဆ၊ တိုက္ဆိုက္ သြားတာက လည္း ျဖစ္ႏုိင္တယ္။ ျဖဴစင္တဲ့ အရာတစ္ခုကို ကၽြန္ေတာ္(သူ) ျမတ္ႏိုး မိတယ္။ အဲဒါက သူမ ပါဘဲ။ အေခ်ာ၊ အလွပေဂးေလးမ်ား မ်ားလြန္းလွတဲ့ အခ်ိန္မွာ ျဖဴစင္မႈ ဆိုတာကို ကၽြန္ေတာ္(သူ) သြားေတြ႕တယ္။ အလွမ္းကေတာ့ အေတာ္ေ၀းတယ္။ သူငယ္ခ်င္းဆိုတဲ့ အရာတစ္ခုနဲ႔ နီးစပ္ဘို႔ ကၽြန္ေတာ္(သူ) ႀကိဳးစားမိတယ္။ ျဖဴစင္မႈ အေပၚမွာ ကၽြန္ေတာ္(သူ)ဘက္ က အေရာင္ဆိုးခ်င္ခဲ့တယ္။ ဒါကိုေတာ့ သူမ တစ္ေန႔မွာ သတိထားမိတယ္။ ဒါကို ကၽြန္ေတာ္(သူ) ၀မ္းသာမိတယ္။ ေပ်ာ္ရႊင္မိတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကံၾကမာက ကၽြန္ေတာ္(သူ)အေပၚကို လွည့္စားခဲ့တယ္။ အေၾကာင္း အမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္(သူ)နဲ႔ သူမ ေ၀းခဲ့တယ္။ သူမကေတာ့ တစ္ခ်ိန္ခိ်န္မွာ မွာေမ့ ေပ်ာက္ႏုိင္မယ္ ထင္ခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္(သူ)မွာေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့ႏုိင္ခဲ့ဘူး။ အခ်ိန္ေတြ ဘယ္ေလာက္ပင္ ကုန္ဆံုး သြားပါေစ ကၽြန္ေတာ္(သူ)မွာေတာ့ သူမနဲ႔ ပတ္သက္ခဲ့တာ၊ သူမနဲ႔ ရင္းႏွီးခဲ့ တာေတြဟာ အျမဲသတိရ ေနခဲ့တယ္။ တစ္ေန႔ ကၽြန္ေတာ္(သူ႔) University ကို အေၾကာင္းတစ္ခုခု နဲ႔သြားျဖစ္တယ္။ မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ သူမ ေတြ႕ဆံုမိတယ္။ မေမွ်ာ္လင့္တဲ့ေနရာ၊ မေမွ်ာ္လင့္တဲ့အခ်ိန္ မွာပါ။ ကၽြန္ေတာ္(သူ) ေပ်ာ္ရႊင္မိတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေပ်ာ္ရႊင္မႈဟာ ခဏတာပါ။ သူမနဲ႔ အတူ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ ပါလာတယ္။ အခ်င္းခ်င္း စကား ေျပာျဖစ္တယ္။ သူမ ပါလာတဲ့ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္(သူ)ကို မိတ္ဆက္ေပးတယ္။ တခဏ အတြင္းမွာ တစ္ခ်ိန္က ေမွ်ာ္လင့္မိတဲ့ အရာ၊ စိတ္ကူးယဥ္ မိတဲ့အရာ တိမ္ေတြလို၊ ျမဴခိုးေတြလို လႊင့္ပါး ေပ်ာက္ကြယ္သြားၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္(သူ)သိ သြားပါၿပီ။ သိခဲ့ၿပီ။ သူမ .............. သူ မဟုတ္တဲ့ အရာကို ေရြးခ်ယ္ သြားခဲ့ၿပီ။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္(သူ႔)မွာေတာ့ သူမနဲ႔ ဟိုးအေ၀းဆံုး .... အေ၀းဆံုး တစ္ေနရာကို ......။
ေကေမာင္ၿငိမ္း
မွ်ေ၀မႈ အတြက္ ၀န္ခံျခင္း
ပိုစ္အသစ္
ပိုစ့္တစ္ခုကို တင္ဘို႔ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္လြယ္တဲ့ အရာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ စာသိပ္မဖတ္ ျဖစ္တာ၊ ကြန္ပ်ဴတာ ကိုအခ်ိန္ ေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားကိုင္တြယ္ရတဲ့ အလုပ္ တစ္ခု ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္ အတြက္ စာအုပ္စာေပ ေတာ္ေတာ္မ်ားကို ဖတ္ရႈဘို႔ အခ်ိန္မရခဲ့ဘူး၊ အခ်ိန္တစ္ခု ကိုလုၿပီး ဖတ္ျပန္ေတာ့လည္း ငယ္ငယ္ကတည္းက မၾကည့္ရမေနႏုိင္၊ မေဆာ့ရ မေနႏုိင္တဲ့ တီဗြီ၊ ဗြီဒီယို၊ ဂိမ္းေတြ ဒဏ္ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္မ်က္စိဟာ ကၽြန္ေတာ္ထက္ အသက္ ၄၀ ေလာက္ ပိုအိုစာ ေနခဲ့တယ္။ ေဆာင္းပါ၊ သတင္းစာမ်ားကိုေတာ့ အျမဲမျပတ္ ဖတ္ရႈျဖစ္ခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္ဟာ ငယ္ငယ္ ကတည္းက စာဖတ္ရႈ တာ၀ါသနာ ပါတဲ့အတြက္ စာအုပ္၊ စာေပ ကေတာ့ မျပတ္ခဲ့ဘူး။ အထူးသျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္၀င္ စားခဲ့တာက ဘာသာျပန္ စာအုပ္၊ သမိုင္းစာအုပ္ေတြ၊ (သုတ)စြယ္စံု၊ ေနာက္ၿပီး အေတြးအေခၚ၊ စီးပြားေရး ဂ်ာနယ္၊ ႏုိင္ငံတကာ သတင္းဂ်ာနယ္/ေဆာင္းပါး ေတြ အရမ္းကို စိတ္၀င္စား ခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ အခုက် ေတာ့လည္း ဒီစာအုပ္ေတြကို မဖတ္ရႈႏုိင္ျပန္ဘူး။ အလုပ္နဲ႔ ပတ္သက္တာ ေလးေတြ၊ ကြန္ပ်ဴတာ ဆိုင္ရာ ပညာရပ္ေတြ ေလာက္တာ စိတ္၀င္တစား ဖတ္ရႈႏုိင္ခဲ့တယ္။
ေလ့လာတယ္
တကယ္တမ္း စာေရးမယ္၊ ပိုစ့္တစ္ခု တင္မယ္ ဆိုေတာ့ စဥ္းစားၾကည့္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ စာသိပ္မေရး တတ္ဘူး။ အဲဒါနဲ႔ စာအုပ္ေတြ ျပန္ဖတ္တယ္။ ေဆာင္းပါးေတြ၊ ဂ်ာနယ္ေတြ ေတာ္ေတာ္ မ်ားဖတ္ရႈတယ္။ အခ်ိန္ရသမွ် အင္တာနက္ထဲက ဘေလာ့ဂါ ႀကီး ေတြရဲ႕ ဘေလာ့ေတြ၊ ေနာက္ၿပီး အင္တာနက္က အခမဲ့ရရွိႏုိင္တဲ့ အီးဘြတ္ေတြ ေဒါင္းေလာ့ဆြဲတယ္။ ဖတ္ တယ္။ အခ်ိန္ရသေလာက္ပါဘဲ။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ္မေရးသားႏုိင္မွန္း သိရင္ ငယ္ငယ္တုန္းက ျမန္မာစာ ဆရာမရဲ႕ စာစီစာကံုး အိမ္စာေပးရင္ သူမ်ားဆီက ကူးခ်တတ္တဲ့ အက်င့္ေတြကို အခုမွ ေနာင္တရ မိတယ္။ မေရးသား ႏုိင္လို႔ေတာ့ မဟုတ္ေပမယ့္ အေဆာ့မတ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္၊ ေက်ာင္းမွန္မွန္ မတက္တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ သူမ်ားဆီက ေမးျမန္းၿပီး ကူးယူတတ္ခဲ့တယ္။
ဘေလာ့ဂါ
စာေရးတာဟာ စာေရးတတ္သူ၊ စာေရးတတ္ အက်င့္ရွိသူ ေတြအတြက္ ေတာ့ မခက္ေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္လို ဖရီးရိုက္ခဲ့သူ ေတြကေတာ့ မလြယ္ကူးပါဘူး။ တခ်ိဳ႕ ဘေလာ့ဂါ ႀကီး ေတြရဲ႕ အိမ္ေတြအလည္ သြားရင္းကေန သူတို႕ေရးသားတာေလးေတြ ေလ့လာမိ ပါတယ္။ အထူး သျဖင့္ စာေရးအသားေတြ ဟာ အရမ္းကို ေကာင္းမြန္ လွပါတယ္။ ဒါဟာကလည္း သူ႔အေတြ႕အၾကံဳ၊ သူ႔ အရည္ အခ်င္း၊ သူျမင္ခဲ့ ၾကားခဲ့တာေတြကို စာဖတ္သူ ေတြ နားလည္ေအာင္ ေရးဖတ္ႏိုင္တာလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါကို ကၽြန္ေတာ္ အထူး အားက်မိပါတယ္။ သူတို႔လိုလည္း ေရးတတ္ခ်င္ပါတယ္။ ဒါကိုလည္း အခ်ိန္အတိုင္း အတာအထိ တစ္ခုထိ ေပးဆပ္ရမယ္လို႔လည္း ထင္ပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလ ကိုယ့္ဘေလာ့မွာ ပိုစ့္အသစ္ တစ္ခု တင္ဖို႔ စဥ္းစား မိတယ္။ တကယ္လည္း တင္ခ်င္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ္ဘယ္အေၾကာင္း အရာကို ဦးစာေပး ေရးရမယ္၊ ဘယ္အရာကို ေရးရမယ္ မသိဘူး။ တစ္ခါတစ္ေလ ကိုယ္စိတ္ကူး ထဲမွာ ရွိတာကို ေရးခ်မိတယ္။ အစီအေငါ့လည္း တည့္ခ်င္မွာ တည့္မွာပါ။ ဒါကိုေတာ့ စာလာဖတ္တဲ့၊ ဘေလာ့လာလည္ တတ္တဲ့ အစ္ကို အစ္မေတြ ကိုလည္း ေတာင္းပန္ခ်င္တယ္။ ေနာက္တစ္ခု စာက်တာေလးေတြလည္း ရွိပါတယ္။ မိရိုးဖလာ ဗုဒြဘာသာ ဆိုေပမယ့္ ျမန္မာစာ ျမန္မာ့စကား မွာေတာ့ အျမဲတမ္း သခ်ၤာ၊ အဂၤလိပ္စာ ေနာက္မွာပါ။ ဘာေၾကာင့္ လည္းေတာ့ မသိပါဘူး။ ဒါဟာလည္း အခ်ိန္အတိုင္း အတာ တစ္ခုထိကို သြားဦးမွာပါ။
မွ်ေ၀ျခင္း
ဒါေပမယ့္ ဘေလာ့ကို စလုပ္ကတည္းက ကိုယ္ပိုင္ဥာဏ္ရည္ ဥာဏ္ေသြး၊ ဟာသ ဥာဏ္မရွိပဲနဲ႔ သူမ်ားမွ်ေ၀ေပး တာေလးေတြ၊ အင္တာနက္က ရတာ ေလးေတြ၊ အျပင္ ဂ်ာနယ္၊ စာေစာင္ေတြက ရတာ ေလးေတြ၊ သူငယ္ခ်င္းေတြဆီက စရင္းေနာက္ ရင္း ၾကံဳခဲ့ သိခဲ့ရတာေလးေတြကို တဆင့္ ဘေလာ့ပိုစ့္ တစ္ခု အျဖစ္ ဖန္တီးၿပီး တင္ခဲ့တာပါ။ ဒါေပမယ့္လည္း ကိုယ္တုိင္မွ်ေ၀၊ ကူးယူ၊ ျဖန္႔ေ၀ ပါတယ္ဆိုတာ ၀န္ခံရင္းနဲ႕ကို တစ္ခါတစ္ေလ အြန္လိုင္းေပၚက တစ္စံုတစ္ေယာက္က သူ႕အိုင္ဒီယာ၊ သူ႕ ပိုစ္ေတြ ကူးခ်ပ ါတယ္ဆိုၿပီး ဆဲဆို သြားတာေလး ေတြလည္း ၾကံဳခဲ့ရပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ေဖာ္၀ပ္ ေမးေတြ ကေန ဘယ္သူ မူရင္းဆိုတာ မသိႏုိင္ခဲ့တာက မ်ားပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ စိတ္ေတာ့ အလ်ဥ္းမဆိုး ပါဘူး။ ရွက္လည္း မရွက္ပါဘူး။ သူလည္း သူ႔အုိင္ဒီယာ ထဲက တစ္ခ်ဳိ႕တစ္၀က္၊ တစ္စိတ္တစ္ပိုင္း ေလာက္ကေတာ့ တျခား သူရွိက အထူးသျဖင့္ ႏုိင္ငံျခား ၀က္ဆိုဒ္ ေတြဆီက ကူးယူခဲ့မွာပဲ။ တကယ္တမ္း သူကိုယ္တိုင္ ေရးသား ခဲ့တယ္ ဆိုရင္ေတာ့ စာေရးသားသူကို ကၽြန္ေတာ္ အထုိက္အေလ်ာက္ ေတာင္းပန္မွာပါဘဲ။ ေမးလ္ျဖစ္ျဖစ္ ေပါ့ဗ်ာ။ အဲဒါမွာ မေက် နပ္ စတမ္း ဆိုရင္ေတာ့ ရန္ကုန္မွာဆိုရင္ အိမ္တိုင္ရာ ေရာက္သြား ေတာင္းပန္ လိုက္မယ္ဗ်ာ။ ႏုိင္ငံျခားမွာဆိုရင္ေတာ့ သူေလယာဥ္လက္မွတ္ အကုန္ အက်ခံ ေပးရမွာေပါ့ဗ်ာ(စတာ ပါဗ်ာ)။ အတည္ေျပာတာပါ။ ဒါဟာ ကၽြန္ေတာ့္ အတြက္ ၾကံဳေတြေနရတဲ့ အရာတစ္ခုပါပဲ။ အထူးသျဖင့္ စာမေရး ခ်င္တာ။ အေတြး အေခၚညံ့တာ။ ေခါင္းပံုျဖတ္ခ်င္တာ ေတြလည္း ပါသြားမွာပါ။ ဒါကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ နဲ႕အတူ ေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားၾကံဳဖူးၾကမွာပါ။
နိဂံုး
နိဂံုးဆိုၿပီး ကၽြန္ေတာ္အေနနဲ႔ ေနာက္ဆံုး ေရးခ်င္တာ ကေတာ့ ဒီဘေလာ့ေလးကို စလုပ္ကတည္းက ကၽြန္ေတာ့္ မျမင္ဖူး၊ မေတြ႕ဖူးေပမယ့္ အရမ္း ခင္တဲ့ အြန္လိုင္းေပၚက အစ္ကို၊ အစ္မ၊ သူငယ္ခ်င္းေတြ အားလံုးကို ရည္ရြယ္တာပါ။ အလုပ္မ်ားလို႔ ပင္ပန္းစိတ္ညစ္ခ်ိန္ ေလးမွာ ဟာသ ေလးေတြ ဖတ္ရႈၿပီး မရီႏိုင္ရင္ေတာ့ ျပံဳးရံုေလး ျပံဳးပါေစဆိုၿပီး ဖန္တီးခဲ့တာပါ။ လက္ေတြမွာေတာ့ အၾကံအစည္နဲ႔ တျဖည္းျဖည္း ဆန္႔က်င္ေနတာပါ။ ကၽြန္ေတာ္ လည္း ႀကိဳးစားၿပီး မူရင္းရည္ရြယ္ ခ်က္ေလးမပ်က္ေအာင္ ႀကိဳးစား သြားမွာပါ။ သူငယ္ခ်င္းမ်ားလည္း ဟာသ ဥာဏ္ေလးမ်ား၊ ဟာသဓါတ္ရြင္ေဆးေလး မ်ားရွိရင္လည္း ကၽြန္ ေတာ္ ေကေမာင္ၿငိမ္းကို မွ်ေ၀ေပးပါဦးလို႔ ေတာင္းဆို လုိက္ပါတယ္ဗ်ာ။
ေက်းဇူး
ဖတ္ရႈတဲ့အတြက္ ေက်းဇူး အမ်ား ႀကီး တင္ရွိပါတယ္ဗ်ာ။ :D
ဘေလာ့
မေရးျဖစ္ တာေတာင္ ေတာ္ေတာ္ၾကာ သြားၿပီ၊ ကၽြန္ေတာ္ အလုပ္လုပ္တဲ့ ေနရာမွာေကာ အျပင္က cyber cafe ေတြမွာလည္း ဘေလာ့ကို အားရင္ သြားၿပီး post လုပ္ဖို႔က အင္တာနက္ စြန္႔စားခန္း တစ္ခုကို လုပ္ရ သလိုပါဘဲ၊ ေတာ္ေတာ္ေလးကို ပိတ္ထား burn ထားတဲ့ အျပင္ ရတဲ့ proxy ေတြကို လည္း ေက်ာ္ၾကည့္ လိုက္ရင္ ဘယ္လိုမွ ဖတ္လို႔မရ ေအာင္ connection ကိုလည္း ေႏွးေကြးေအာင္ လုပ္ထားတယ္၊ ကၽြန္ေတာ္ သိသမွ် မွတ္သမွ် ေက်ာ္ၾကည့္တဲ့ website ေလးေတြလည္း ကုန္ပါၿပီ၊ ေနာက္ၿပီး အခုတစ္ေလာ လူေတာ္ေတာ္မ်ား မ်ားသိလာၾကတဲ့ localhost ေတြခ်ိန္းၿပီး ေက်ာ္ေတာ့ လည္း ဘေလာ့ တစ္ခု uplode လုပ္ဖို႔က စာႀကီးဘဲဆို ရင္ေတာင္ နာရီ၀က္ ေလာက္ၾကာတယ္၊ ဓါတ္ပံုေလး မ်ားေယာင္ရမ္းၿပီး ထည့္လိုက္ရင္ သြားပါၿပီ ၊ ေသၿပီဆရာေပါ့။ အခုလို ျဖစ္ေနတာမ်ိဳး ေတြက ကၽြန္ေတာ္ တို႔လို အခုမွ ဘေလာ့ကို စသင္ကာစ သူေတြ အတြက္ ေတာ္ေတာ္ေလး ကိုစိတ္ညစ္၊ ဘေလာ့ ဆိုရင္ မဖတ္ခ်င္ ေတာ့ေလာက္ ေအာင္ကို အျဖစ္ကဆိုး ေနတာပါ။ ဒါေပ မယ့္လည္း အခုမွ သင္ကာစ ဆိုေတာ့ မနည္း ဘာဘဲ ျဖစ္ျဖစ္ ရေအာင္လုပ္မယ္ ဆိုၿပီးေတာ့ အခုထိ ေတာ့ႀကိဳးစား အားတင္း ထားဆဲ ပါဘဲဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ့္ အြန္လိုင္းက ဘေလာ့စီနီယာ မ်ားကလည္း တကယ္လို႔ အဆင္ ေျပမယ္ ဟာမ်ိဳး ေလးမ်ား ရွိခဲ့ရင္ ေျပာျပ ေပးဘို႔ ေမတၱာရပ္ခံ ခ်င္ပါတယ္ဗ်ာ။
ေက်းဇူးတင္စြာျဖင့္
ဘေလာ့ဂ်ဴနီယာ
Subscribe to:
Posts (Atom)
Posts
